กลับมาสู่โลกเดิม

ความรู้สึกถูกบีบอัดลงกล่องเล็กๆใบนึง ในตัวเรา

เป็นเพียงกล่องใบนึง ที่ผมสร้างขึ้นมาเพื่อปิดบังความรู้สึกในใจของผม

ผมถามกับตัวเอง คุณ มีค่ากับผมแค่ไหน . . .

ในวันที่สายฝนตกลงมาเหมือนนัดกัน ผมกับคุณ ยืนห่างกันไม่มากนัก

แต่ทำไมผมกลับเห็นคุณไม่ชัดเจนเหมือนที่เป็นมา

เป็นเพราะฝน หรือ เพราะคุณเริ่มขยับตัวถอยไปทีละก้าว

ผมคิดมากไปเองรึเปล่า . . .ผมเคยคิดอยากทำให้เรื่องราวพวกนี่ให้เป็นเพียงแค่ฝัน

ตื่นขึ้นมาทำความเข้าใจกับมัน แล้ว ลืมมันไป เพราะมันเป็นเพียงแค่ฝันนิ . . . ไร้สาระ

ถ้าเป็นเรื่องจริง จะให้ผมทำเช่นไร ถ้อยคำที่คุณเคยพูดกับผม วันนี่มันยังคงเป็นแบบนั้นอยู่รึเปล่า

. . . . . . . . . .

เช้าวันนี่ผมดำเนินชีวิตไปตามปกติ ตื่นขึ้นมาเจ็บคอ รู้ทันทีเลย

คงเป็นเพราะ เมื่อคืนเปิดแอร์เย็นจัด เลยทำให้คอแห้ง

รีบออกจากบ้านไปเรียน เพราะช่วงนี่ เป็นหน้าฝน ฝนตกเกือบทุกเช้า

ลำบาก . . ที่ต้องรีบวิ่งไปขึ้นรถไม่ก็ยืนรอรถ ในบรรยากาศที่ฝนตก

ผมเหงานะ . . . แต่สายฝนกลับไม่รู้ใจผมเลย

คุณว่าฝนในเช้าวันนี่จะหยุดตกเมื่อไหร่ . . .

อย่าหายไปอีกเลยนะ

. . . . . . . .

ขอบคุณที่แวะมาอ่านและฟังเพลงไปด้วยกันนะครับ